اوایل ماجرا است که معلم بچه های مدرسه تغییر میکند و آقای پربونی با آن عینک یکچشمی و خط های پیشانی اش (با صدای مرحوم پرویز نارنجی‌ها) که خیلی خشک و عصا قورت داده به نظر میرسد، به کلاس می آید. از موقعی که آقای پربونی شروع می کند و قصه های اندوهگین و پند آموزش را سر کلاس برای بچه‌ها تعریف میکند، همه از اینرو به آنرو می شوند، جز فرانچی. اما آقای پربونی ولکن معامله نیست، او که با گفتن هر داستان، باعث میشود هر کدام از بچه‌ها به طریقی با قهرمان داستانش همزادپنداری کنند و به پهنای صورت اشک بریزند، آنقدر میان داستان هایش میگردد تا بالاخره یک قهرمان (ضدقهرمان؟!) مشابه فرانچی می یابد و او را به زانو درمی آورد. راوی داستان های هر قسمت، انریکو است؛ یکی از بچه های خانواده دار و متشخص مدرسه که وقایع را در دفتر خاطراتش ثبت میکند و در واقع، نتیجه گیری اخلاقی پایان هر داستان، از زبان او است.